Ο Άγνωστος Ρεμπώ: Το Κυπριακό Μυστήριο του Ποιητή που Σιώπησε για Πάντα

Μη γράφετε Αρθούρος - Σύνοψη

Είναι σαν ένα πεζό ποίημα, ένα εκπληκτικά γλυκό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στην Κύπρο, στις αρχές της Αγγλοκρατίας (1878), με πρωταγωνιστή τον Αρθούρο Ρεμπώ. Ο μυστηριώδης Γάλλος ποιητής φτάνει στο όρος Τρόοδος, έχοντας εγκαταλείψει την ποίηση για την απόλυτη σιωπή.

Η εικόνα του Ρεμπώ, ο οποίος διαρκώς επιζητούσε τη φυγή, συντίθεται μέσα από τις αφηγήσεις τρίτων –Άγγλων αξιωματούχων και ντόπιων χωρικών– που σκιαγραφούν την διαταξική διαστρωμάτωση της εποχής.

Το έργο αναδεικνύει τη σύγκρουση της αποικιοκρατικής ματιάς των Βρετανών, που θεωρούσαν τους Κύπριους «ημιβάρβαρους», με την αυθεντική ντόπια ύπαρξη.

Αυτή η αντίθεση εκφράζεται μέσω του συμβολιστή Ρεμπώ (της φυγής) και του νατουραλιστή νεαρού ταχυδρόμου (της εντοπιότητας).

Το Τρόοδος λειτουργεί ως ο τρίτος αφηγηματικός άξονας, σύμβολο της ακεραιότητας και της ελευθερίας του τόπου.

Η συγγραφέας επιχειρεί μια αναθεώρηση της Ιστορίας χρησιμοποιώντας λυρική γλώσσα και την εσκεμμένη απουσία στίξης για ρυθμό και ενιαίο νόημα.

Ο τίτλος, μια φράση από τα τελευταία γράμματα του Ρεμπώ, υποδηλώνει την αγωνία του να αντιπαλέψει κάθε καταγραφή της ύπαρξής του.

Ένα εκπληκτικό βιβλίο, διαβάζεται απνευστί!.

1. Εισαγωγή: Ο ποιητής που εξαφανίστηκε

Όλοι νομίζουμε ότι γνωρίζουμε τον Αρθούρο Ρεμπώ: τον επαναστάτη έφηβο, τον «καταραμένο ποιητή» που αναμόρφωσε την ευρωπαϊκή λογοτεχνία πριν καν κλείσει τα είκοσι. Τον οραματιστή που συντάραξε τα θεμέλια της ποίησης, για να σιωπήσει έπειτα οριστικά, αφήνοντας πίσω του ένα έργο μικρό σε έκταση, μα εκρηκτικό σε δύναμη.

Τι συνέβη, όμως, όταν αυτό το «βρέφος των Μουσών» σιώπησε; Τι απέγινε ο «άνθρωπος με τις φτερωτές πατούσες» όταν εγκατέλειψε την ποίηση, την Ευρώπη και κάθε τι γνώριμο;

Η απάντηση, ή τουλάχιστον μια αινιγματική της αντανάκλαση, κρύβεται σε μια από τις πιο απρόσμενες γωνιές της Μεσογείου: την Κύπρο. Με αφορμή το μυθιστόρημα της Νάσιας Διονυσίου, «Μη γράφετε Αρθούρος», θα εξερευνήσουμε τις άγνωστες πτυχές της δεύτερης, σιωπηλής ζωής του ποιητή. Θα αποκαλύψουμε πώς ο Ρεμπώ, στην Κύπρο, έγινε η ζωντανή ενσάρκωση της ίδιας της αδάμαστης, «απεχθούς» γης που οι Βρετανοί αποικιοκράτες δεν κατάφεραν ποτέ αληθινά να κατακτήσουν.

2. Πέντε Αποκαλύψεις για τη «Δεύτερη» Ζωή του Ρεμπώ

2.1. Ο «καταραμένος ποιητής» έγινε επιστάτης σε λατομείο

Η αντίθεση είναι σχεδόν σοκαριστική. Ο Ρεμπώ, ο ηγέτης του συμβολισμού και θεμελιωτής του μοντερνισμού, έφτασε στην Κύπρο στα τέλη του 19ου αιώνα όχι ως ποιητής, αλλά ως εργοδηγός. Στις πλαγιές του αδάμαστου όρους Τρόοδος, ανέλαβε για λογαριασμό των Βρετανών αποικιοκρατών την επίβλεψη των εργασιών σε ένα λατομείο.

Για όσους τον συνάντησαν στο νησί, δεν ήταν ο επαναστάτης δημιουργός, αλλά ένας «επόπτης», ένας «λιγομίλητος» ξένος, ένας «άνθρωπος της γνώσης και της προόδου». Η ποιητική του ταυτότητα είχε εξαφανιστεί πλήρως. Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, κατά την παραμονή του στο νησί, κανείς δεν τον άκουσε ποτέ «να αναφερθεί στην ποίηση ή σε παρόμοιες επιβλαβείς αργόσχολες ασχολίες».

2.2. Οι Βρετανοί αποικιοκράτες σιχάθηκαν το νέο τους «απόκτημα»

Η Κύπρος, κατά την πρώτη φάση της Αγγλοκρατίας, δεν ήταν ο παράδεισος που ονειρεύονταν οι νέοι κυρίαρχοί της. Αντίθετα, η απόκτησή της θεωρήθηκε «κανονικό φιάσκο», προκαλώντας βαθιά απογοήτευση. Σε μια προσπάθεια να δαμάσουν το τοπίο και να ξεφύγουν από την αφόρητη ζέστη, αποφάσισαν να χτίσουν την εξοχική τους κατοικία στο Τρόοδος, ένα βουνό που θα παρέμενε για πάντα πέρα από τον έλεγχό τους.

Ο πρώτος Μέγας Αρμοστής, Σερ Γκάρνετ Γούλσλεϊ, έδειξε απροκάλυπτη απέχθεια για το νησί. Απεχθανόταν τη Λευκωσία με τα «τσιμπουριασμένα σκυλιά που […] κυνηγούσαν τις ουρές τους», «τα κοράκια που έκραζαν μέσα στις μισοξεραμένες χουρμαδιές» και «τα κουνούπια που βούιζαν πάνω από τα χυμένα νερά». Για εκείνον:

τούτο το μέρος ήταν το πιο φρικτό σ’ ολόκληρη τη Μεσόγειο

Εμποτισμένοι με την αποικιοκρατική τους νοοτροπία, έβλεπαν τους Κύπριους ως «σχεδόν ημιβάρβαρους» που χρειάζονταν επειγόντως «εκπολιτισμό». Μέσα σε αυτό το κλίμα περιφρόνησης, ο Ρεμπώ, «αλλόκοτος και τραχύς», έμοιαζε και ο ίδιος με εκδήλωση αυτής της άγριας, αυθεντικής γης που τους ήταν τόσο απεχθής. Έμοιαζε, θα έλεγε κανείς, «με τις σκληρές πέτρες του βουνού».

2.3. Ο Ρεμπώ είναι το φάντασμα της ίδιας του της ιστορίας

Μέσα σε αυτό το τοπίο της αποικιακής αποστροφής, ο Ρεμπώ δεν ήταν απλώς ένας ξένος εργάτης· ήταν η ίδια η ενσάρκωση του ακατανόητου, ένα φάντασμα που διέφευγε της κατανόησης, ακριβώς όπως η ψυχή του νησιού διέφευγε του ελέγχου τους.

Στο μυθιστόρημα της Νάσιας Διονυσίου, ο Ρεμπώ είναι ο μεγάλος απών. Η συγγραφέας επιλέγει μια τολμηρή αφηγηματική τεχνική: «πουθενά δεν συναντάμε τον Ρεμπώ, δεν τον βλέπουμε στιγμή μπροστά μας». Τον γνωρίζουμε μόνο μέσα από τις μαρτυρίες, τις φήμες και τις εντυπώσεις των άλλων. Αυτή η απουσία δεν είναι αδυναμία, αλλά η ουσία του μύθου του. Ενισχύει την εικόνα ενός αινιγματικού, άπιαστου ανθρώπου που παρέμενε πάντα ξένος. Ο ίδιος το είχε, άλλωστε, συνοψίσει σε μια απόκοσμη ομολογία:

εκείνοι που συνάντησα ίσως να μην με είδαν

2.4. Ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι ένα βουνό

Πέρα από τον Ρεμπώ και τους Βρετανούς, υπάρχει ένας τρίτος, σιωπηλός πρωταγωνιστής στην ιστορία: το ίδιο το όρος Τρόοδος. Δεν είναι απλώς το σκηνικό της δράσης, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός, ένας αφηγηματικός άξονας που κουβαλά τη μνήμη και την ψυχή του νησιού.

Το Τρόοδος λειτουργεί ως «ο απόλυτος συμβολισμός της ακεραιότητας και της ελευθερίας», καθώς, σε αντίθεση με τα παράλια, δεν κατακτήθηκε ποτέ πλήρως από τους αποικιοκράτες. Λειτουργεί ως το σταθερό, αιώνιο σημείο αναφοράς που αντιπαραβάλλεται με την αέναη φυγή του Ρεμπώ και την παροδική κυριαρχία των Βρετανών, υπενθυμίζοντας πως ορισμένα πράγματα παραμένουν ανέγγιχτα από την Ιστορία.

2.5. Η ζωή του ήταν μια αδιάκοπη, συνειδητή φυγή

Συνθέτοντας όλα τα κομμάτια, αποκαλύπτεται η κεντρική αλήθεια. Όπως εύστοχα το θέτει η ίδια η Διονυσίου, «η ιστορία του Ρεμπώ είναι μια ιστορία φυγής». Δεν εγκατέλειψε απλώς την ποίηση. Εγκατέλειψε την πατρίδα, τις σχέσεις, την οικογένεια και κάθε ταυτότητα που προσπάθησαν να του επιβάλουν. Η παρουσία του στην Κύπρο ήταν απλώς ένας ακόμη σταθμός σε αυτή την πορεία αυτοεξορίας.

Στον λογοτεχνικό, φανταστικό μονόλογο που του προσφέρει η Διονυσίου στο μυθιστόρημά της, ο Ρεμπώ εκρήγνυται, αποκαλύπτοντας την οργή και την απόλυτη άρνησή του να ανήκει οπουδήποτε και σε οποιονδήποτε:

εγώ ποτέ δεν ανήκα σε πατρίδα γη λαό! […] σιγά μην καταλήξω σα και δαύτους!

3. Επίλογος: Το ποίημα που δεν γράφτηκε ποτέ

Ο Αρθούρος Ρεμπώ παραμένει ένα αιώνιο αίνιγμα. Ένας άνθρωπος που, έχοντας κατακτήσει την κορυφή της λογοτεχνίας, επέλεξε συνειδητά τη σιωπή, την ανωνυμία και την εξαφάνιση αντί για τη δόξα. Η σύντομη παραμονή του στην Κύπρο δεν είναι μια υποσημείωση στη βιογραφία του, αλλά η ζωντανή απόδειξη της ριζικής του απόφασης να γίνει ο ίδιος ένα ποίημα που κανείς δεν θα μπορούσε ποτέ να διαβάσει ολοκληρωτικά.

Τελικά, η σιωπή του ήταν η υπέρτατη ποιητική πράξη—ένα έργο γραμμένο με βήματα και εξαφανίσεις αντί για λέξεις; Ή μήπως η απόλυτη φυγή του, που μας αφήνει να αναζητούμε για πάντα τα ίχνη του, είναι αυτή καθαυτή η κληρονομιά του, το πιο αινιγματικό και ανθεκτικό ποίημα που άφησε ποτέ;

Η Σκιά του Ρεμπώ στην Αποικιακή Κύπρο: Μια Κριτική Ανάλυση της Πολιτισμικής και Ιστορικής Διασταύρωσης στο «Μη γράφετε Αρθούρος» της Νάσιας Διονυσίου

1. Εισαγωγή: Η Απρόσμενη Συνάντηση Ποιητή, Τόπου και Ιστορίας

Το μυθιστόρημα «Μη γράφετε Αρθούρος» της Νάσιας Διονυσίου αποτελεί ένα σύνθετο και φιλόδοξο λογοτεχνικό εγχείρημα που λειτουργεί ως μια βαθιά «αναθεώρηση και μετεξέταση της Ιστορίας». Υπερβαίνοντας κατά πολύ τα όρια της μυθοπλαστικής βιογραφίας, η συγγραφέας αξιοποιεί τη σύντομη παραμονή του Αρθούρου Ρεμπώ στην Κύπρο όχι για να ανασυνθέσει απλώς μια χαμένη περίοδο της ζωής του, αλλά για να τη μετατρέψει σε ένα πρίσμα κριτικής θεώρησης. Μέσα από αυτό, διερευνά με οξυδέρκεια την αποικιακή συνθήκη, την πολιτισμική ταυτότητα και τη σύγκρουση μεταξύ της ευρωπαϊκής παρακμής, όπως αυτή εκφράζεται από τη βρετανική διοίκηση, και της αυθεντικής, άγριας και ανυπότακτης φύσης του κυπριακού τοπίου.

Κεντρικός στόχος της παρούσας ανάλυσης είναι να εξετάσει πώς η Διονυσίου αξιοποιεί την αινιγµατική φιγούρα του Ρεμπώ —ενός ποιητή του οποίου η ποιητική ύπαρξη έχει από καιρού μετατοπιστεί από την έκφραση στο βίωμα— για να αποδομήσει την κυρίαρχη αποικιακή αφήγηση. Το έργο δεν εστιάζει στον ποιητή ως ιστορικό πρόσωπο, αλλά τον χρησιμοποιεί ως καταλύτη για να αναδείξει τις σιωπηλές εντάσεις, τις προκαταλήψεις και τις πολιτισμικές συγκρούσεις που διαμόρφωσαν την Κύπρο και τους ανθρώπους της κατά την αυγή της Αγγλοκρατίας. Η παρουσία του «ξένου» λειτουργεί ως καθρέφτης, αποκαλύπτοντας τις βαθύτερες αλήθειες τόσο των αποικιοκρατών όσο και των γηγενών.

Στην πορεία αυτής της ανάλυσης, θα εξετάσουμε το ιστορικό θέατρο εντός του οποίου τοποθετείται η αφήγηση, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας σκιαγραφεί την αποικιακή νοοτροπία.

2. Το Ιστορικό Θέατρο: Η Κύπρος στο Μεταίχμιο των Αυτοκρατοριών

Η στρατηγική επιλογή της Νάσιας Διονυσίου να τοποθετήσει την αφήγησή της στα τέλη του 19ου αιώνα είναι καθοριστική. Το έτος 1878 σηματοδοτεί τη μετάβαση της Κύπρου από την Οθωμανική στη Βρετανική Αυτοκρατορία, μια στιγμή ρευστότητας και ανακατατάξεων για το νησί. Αυτή η μεταβατική περίοδος του τόπου αντιστοιχεί απόλυτα στη μεταβατική φάση του ίδιου του Ρεμπώ. Έχοντας ήδη εγκαταλείψει την ποίηση και το «δυτικό τέλμα», ο «άνθρωπος με τις φτερωτές πατούσες» αναζητά νέους τόπους και νέες ταυτότητες, μετατρέποντας το βίωμα σε ένα πυρετικό ποίημα διαρκείας.

Το μυθιστόρημα αποτυπώνει με υποδειγματικό τρόπο τη βρετανική αποικιοκρατική νοοτροπία. Η περιφρόνηση των Βρετανών αξιωματούχων για τη νέα τους κτήση είναι σχεδόν απτή. Ο πρώτος Μέγας Αρμοστής, Σερ Γκάρνετ Γούλσλεϊ, αποτυπώνεται να απεχθάνεται τη Λευκωσία, χαρακτηρίζοντάς την «τον μεγαλύτερο βόθρο μέσα στον οποίο η βρωμιά αιώνων είχε χυθεί», μια πόλη όπου κυριαρχούν «τα τσιμπουριασμένα σκυλιά», «τα κοράκια που έκραζαν μέσα στις μισοξεραμένες χουρμαδιές» και «τα κουνούπια που βούιζαν πάνω από τα χυμένα νερά». Αυτή η βαθιά αποστροφή συμπυκνώνεται στην πεποίθησή του ότι η Κύπρος ήταν «το πιο φρικτό σ’ ολόκληρη τη Μεσόγειο».

Η συγγραφέας σκιαγραφεί την αποικιακή αντίληψη περί πολιτισμικής ανωτερότητας, η οποία διαχέεται σε ολόκληρη την αγγλική αριστοκρατία του νησιού. Οι Βρετανοί αντιμετωπίζουν τους Κύπριους ως «ημιβάρβαρους» που χρήζουν εκπολιτισμού, ενώ η ίδια η απόκτηση του νησιού θεωρείται απογοητευτική, ένα «κανονικό φιάσκο» που δεν ανταποκρίνεται στη μεγαλοσύνη της αυτοκρατορίας. Αυτή η εργαλειακή αντιμετώπιση του τόπου, τον οποίο επιθυμούν να εκμεταλλευτούν χωρίς να τον κατανοήσουν, δημιουργεί ένα πλαίσιο απόλυτης αλλοτρίωσης. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η παρουσία ενός άλλου Ευρωπαίου, του Ρεμπώ, ο οποίος είναι εξίσου αλλόκοτος και τραχύς, λειτουργεί αποκαλυπτικά, δημιουργώντας μια σύνδεση ανάμεσα στην αποικιακή απαξίωση και την προσωπική του φυγή.

3. Το Αίνιγμα του «Ξένου»: Η Αποδόμηση του Ρεμπώ μέσα από την Πολυπρισματική Αφήγηση

Η αφηγηματική στρατηγική της Διονυσίου να παρουσιάζει τον Ρεμπώ αποκλειστικά μέσα από την «πολυπρισματική “ματιά” του Άλλου» είναι θεμελιώδης για την κατασκευή του μυθιστορήματος. Ο ποιητής, εργοδηγός σε λατομείο κατά την παραμονή του στο νησί, δεν εμφανίζεται ποτέ άμεσα. Αυτή η επιλογή τον καθιστά μια φασματική, σχεδόν αθέατη παρουσία, ενισχύοντας τον μύθο του ως μιας φευγαλέας και άπιαστης οντότητας. Παραμένει ένας «ξενοφανής», τον οποίο ο καθένας ερμηνεύει σύμφωνα με τις δικές του προκαταλήψεις και προσδοκίες.

Οι περιγραφές των άλλων χαρακτήρων για αυτόν είναι αντιφατικές, συνθέτοντας ένα πορτρέτο γεμάτο σκιές και διακειμενικές αναφορές, όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα:

Αντιληπτή Ιδιότητα	Περιγραφή / Μαρτυρία
Ο Εργοδηγός σε λατομείο	Αναφέρεται ως «επιμελής στη δουλειά του», «άνθρωπος της γνώσης και της προόδου».
Ο Αινιγματικός Περιπλανώμενος	Περιγράφεται ως «λιγομίλητος», «ολιγαρκής στεγνός», που «έμοιαζε να έχει διαρκώς στον νου του τη φυγή».
Ο Απρόσιτος Διανοούμενος	Σημειώνεται ότι «γνωρίζει μισή ντουζίνα ξένες γλώσσες και μαζί ελληνικά».
Ο Ασταθής Τυχοδιώκτης	Χαρακτηρίζεται ως «αναποφάσιστος κι ανυπόμονος την ίδια στιγμή», «κυνικός φιλοχρήματος τυχοδιώκτης».

Η ουσία αυτής της αφηγηματικής επιλογής συμπυκνώνεται στη φράση που αποδίδεται στον ίδιο τον Ρεμπώ: «εκείνοι που συνάντησα ίσως να μην με είδαν». Αυτή η δήλωση αποτελεί τον κεντρικό άξονα της μυθοπλασίας, υπογραμμίζοντας τη συνειδητή του επιλογή να παραμένει ένας αιώνιος «ξένος». Η Διονυσίου ενισχύει αυτό το πολυεπίπεδο πορτρέτο ενσωματώνοντας θραύσματα από τον Βερλαίν, τον Σαίξπηρ, τον Εκκλησιαστή και την «Αποκάλυψη» του Ιωάννη, αλλά και από τη δημώδη κυπριακή ποίηση και στίχους των Ντίλαν, Μόρισον και Αγγελάκα, δημιουργώντας έναν πλούσιο διακειμενικό ιστό.

Αυτή η εσκεμμένη απουσία άμεσης οπτικής μετατρέπει τον Ρεμπώ σε έναν καταλύτη που αποκαλύπτει τις προκαταλήψεις και τις επιθυμίες όσων τον παρατηρούν. Η ίδια η υφολογική επιλογή της συγγραφέα —η σκόπιμη απουσία συχνής στίξης— δημιουργεί έναν «ασθματικό ρυθμό» που ενισχύει την αίσθηση της φυγής, της αδιάκοπης κίνησης και της θόλωσης των ταυτοτήτων, οδηγώντας μας στην επόμενη κεντρική θεματική του έργου: τη διάλεκτική σχέση του ανθρώπου με τον τόπο.

4. Η Διάλεκτική του Τόπου: Αυθεντικότητα και Φυγή στο Όρος Τρόοδος

Πέρα από τον Ρεμπώ και την αποικιακή συνθήκη, το μυθιστόρημα θεμελιώνεται πάνω σε έναν τρίτο, εξίσου ισχυρό αφηγηματικό άξονα: το όρος Τρόοδος. Το βουνό δεν λειτουργεί ως απλό σκηνικό, αλλά αναδεικνύεται σε έναν ζωντανό, συμβολικό πρωταγωνιστή. Ενσαρκώνει την «ακεραιότητα και την ελευθερία», καθώς, όπως τονίζεται στο κείμενο, «ποτέ ουσιαστικά δεν κατακτήθηκε» από τους διαδοχικούς αποικιοκράτες. Το Τρόοδος είναι η ραχοκοκαλιά του νησιού, ένας τόπος αυθεντικής ζωής που ασκεί βαθιά επίδραση στην ψυχοσύνθεση όσων έρχονται σε επαφή μαζί του.

Στο έδαφος αυτό, η συγγραφέας σκηνοθετεί τη θεμελιώδη σύγκρουση δύο κοσμοθεωριών, του Συμβολισμού και του Νατουραλισμού, μέσα από τις μορφές του Ρεμπώ και του νεαρού ταχυδρόμου. Οι δύο χαρακτήρες παρουσιάζονται ως «εκ διαμέτρου αντίθετοι, οι οποίοι όμως ισορροπούν και συνέχουν το όλον», δημιουργώντας μια αναγκαία διαλεκτική που ορίζει το σύμπαν του μυθιστορήματος.

• Ρεμπώ (Συμβολισμός): Ο ποιητής εκφράζει το υπερβατικό και την απόλυτη απόρριψη κάθε μορφής εντοπιότητας. Η εκρηκτική του δήλωση «εγώ ποτέ δεν ανήκα σε πατρίδα γη λαό!» αποτυπώνει την αέναη φυγή του από το «δυτικό τέλμα», αναζητώντας μια απόλυτη, σχεδόν μεταφυσική ελευθερία. Για τον Ρεμπώ, ο τόπος είναι ένα δεσμωτήριο, μια «λάσπη» στην οποία αρνείται να κυλιστεί.
• Ταχυδρόμος (Νατουραλισμός): Αντίθετα, ο νεαρός ταχυδρόμος αποτελεί τον εκπρόσωπο του νατουραλισμού. Είναι ένα πλάσμα της γης, βαθιά ριζωμένο στο περιβάλλον του. Η πεποίθησή του ότι «εδώ – όλα ενώνονται» αποκαλύπτει μια αρμονική σχέση με τον τόπο, μια αίσθηση του ανήκειν που του προσφέρει νόημα. Δεν έχει καμία επιθυμία να φύγει, καθώς αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα ως μια χειροπιαστή, ενιαία τάξη.

Αυτή η διαλεκτική δεν είναι απλώς μια φιλοσοφική αντιπαράθεση, αλλά ένα βαθύ σχόλιο για την ανθρώπινη ύπαρξη. Η «αυθεντική ζωή» που βιώνει ο ταχυδρόμος, δεμένος με τη φύση, αντιπαρατίθεται στην αγωνιώδη αναζήτηση μιας άυλης, απόλυτης ελευθερίας που κυνηγά ο Ρεμπώ. Η προσωπική εξέγερση του ποιητή συνδέεται έτσι με μια ευρύτερη, σιωπηρή αντίσταση στην επιβεβλημένη αποικιακή τάξη.

5. Συμπέρασμα: Η Ανασημασιοδότηση του «Καταραμένου» σε ένα Αποικιακό Πλαίσιο

Συνοψίζοντας, το «Μη γράφετε Αρθούρος» δεν αποτελεί μια απλή ιστορική αναπαράσταση, αλλά μια βαθιά λογοτεχνική «αναθεώρηση και μετεξέταση της Ιστορίας» μέσα από την πολυπρισματική «ματιά» του Άλλου. Η Νάσια Διονυσίου χρησιμοποιεί τη φευγαλέα διασταύρωση του ποιητή με το νησί για να συνθέσει ένα πολυεπίπεδο σχόλιο πάνω στην αποικιοκρατία, την ταυτότητα και την αντίσταση.

Το έργο προτείνει μια ισχυρή σύνδεση μεταξύ των «καταραμένων-απεχθών ζωών», όπως του Ρεμπώ, και των «καταραμένων-απεχθών τόπων», όπως η αποικιακή Κύπρος. Η σάγκα της κυπριακής ιστορίας και το flash fiction της ζωής του ποιητή εναρμονίζονται στην αφήγηση ακριβώς επειδή συνέκλιναν σε τούτο: αρνήθηκαν κάποτε να μεταμορφωθούν υπακούοντας σε εξωτερικές επιρροές. Η άρνησή τους να συμμορφωθούν με τους κυρίαρχους κανόνες τούς προσδίδει μια μορφή «πραγματικής ελευθερίας», καθώς διατηρούν την τραχιά, αυθεντική τους φύση στο περιθώριο της Ιστορίας. Ο ίδιος ο τίτλος του έργου, «Μη γράφετε Αρθούρος», προέρχεται από τα τελευταία, απεγνωσμένα γράμματα του ποιητή και, όπως εξηγεί η συγγραφέας, αντικατοπτρίζει «τη σύγκρουση που μαινόταν αδιάκοπα μέσα του και τον οδηγούσε να αντιπαλεύει διαρκώς και με μανία κάθε σημάδι της ύπαρξής του».

Μέσω της λογοτεχνικής μυθοπλασίας, η Διονυσίου μετατρέπει τη φευγαλέα παρουσία του Ρεμπώ σε ένα διαχρονικό σχόλιο για την αντίσταση στην εξουσία, την πολυπλοκότητα της ταυτότητας και την ακατάβλητη δύναμη του τόπου να διαμορφώνει και να αψηφά την Ιστορία.