Moraitopoulos blog

Όσο τους αφήνουμε τόσο το χειρότερο. Όσο είναι πολλοί αυτοί που ελπίζουν ότι σύντομα θα έρθει κάποια λύση, τόσο το χειρότερο γι αυτούς αλλά και για όλους μας. Όσο υπάρχουν ακόμη εθελοντές τυφλοί που δεν βλέπουν, σύντομα θα χάσουμε το φως μας όλοι μας . Όσο υπάρχουν αφελείς, σε λίγο δεν θα υπάρχει κανείς. Το ευρωπαϊκό σύστημα εξουσίας,  και  το θυγατρικό του ελληνικό, είναι αδίστακτο και επικίνδυνο . Έπρεπε να είχε τελειώσει ΧΤΕΣ, με κάθε μέσον και τρόπο . Ήδη σήμερα είναι αργά και η όποια προσπάθεια ανατροπής τους γίνεται δυσκολότερη, αλλά πάντα αναπόφευκτη. Τα όσα αποφασίστηκαν για την Κύπρο, αποδεικνύουν ότι,  το πιο άδικο σύστημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, ο καπιταλισμός, εξελίσσεται σε  δολοφόνο . Σε αδίστακτο εγκληματία, με αρρωστημένη φαντασία. Χαντάκωσαν την Πορτογαλία, την Ισπανία, τις χώρες τις Βαλτικής. Χαντακώνουν τις χώρες των Βαλκανίων, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία. Ετοιμάζουν το κλίμα για την καταστροφή της Γαλλίας και Ιταλίας, ε...

Ο Τσάβες πέθανε, ο αγώνας συνεχίζεται. Η Βενεζουέλα κι όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι στον κόσμο αποχαιρετούν έναν λαϊκό ηγέτη που, μαζί με τους συντρόφους του, όχι μόνον μεταμόρφωσαν τη Βενεζουέλα, αλλά χάραξαν έναν νέο πολιτικό δρόμο, υπόδειγμα για τη Λατινική Αμερική, που τώρα αρχίζει να γίνεται αντιληπτός και στην Ευρώπη. Η Ευρώπη, με (και μετά) τον Μάη του 1968, όταν η σχέση των διανοούμενων με την εργατική τάξη διερράγη με ευθύνη των πρώτων, έχασε πολύ χρόνο μέσα στην αυτοαναφορικότητα της διανόησης (της μικροαστικής αλλά κι εκείνης της εργατικής που εξώμοσε προς την αστική τάξη). Στο διάστημα αυτό, κι ενώ στις ΗΠΑ και την Ευρώπη η νεοφιλελεύθερη αντεπανάσταση έπαιρνε το πάνω χέρι, η Αριστερά στη Γηραιά Ηπειρο βίωνε την αυτοδιάλυσή της, βυθισμένη σε νεόκοπες θεωρίες όπως ο μεταμοντερνισμός, η πολυπολιτισμικότητα κι άλλες αμερικανιές, σε αβάσταχτης ελαφρότητας και ήσσονος σημασίας προτάγματα όπως το «φαντασιακό», ο «αυτοπροσδιορισμός» κι άλλα, που, στην πραγμ...

Ο Ν. Πολυχρόνης (αριστερά) κι ο Σ. Παπαδόπουλος (δεξιά) Μόλις πληροφορήθηκα - πριν 3-4 ημέρες - το τραγικό συμβάν με τα πέντε παλληκαρόπουλα του ΤΕΙ Λάρισας, συνέβη σεισμός εντός μου. Μου φάνηκε ασύλληπτη η τραγωδία, τόσο των ιδίων, αλλά περισσότερο των γονιών και των φίλων τους. Το γεγονός αυτό είναι ποιο δυνατό, ποιο κραυγαλέο από την αυτοκτονία, που είναι προσωπική πράξη και απόφαση!. Αντικατοπτρίζει ανατριχιαστικά τα αποτελέσματα της εξοντωτικής λιτότητας, της φτωχοποίησης του λαού... Αυθόρμητα, είπα μέσα μου, τώρα θα γίνει χαμός, θα ξεσηκωθούν και... οι πέτρες. Θα βγούμε όλοι, στη μνήμη της θυσίας τους, στους δρόμους. Θα πούμε επιτέλους, ένα μεγάλο ΟΧΙ, ένα ΦΘΑΝΕΙ ΠΙΑ, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΆΛΛΟ. Θα μοιάσουμε λίγο τους Ισπανούς ή τους Πορτογάλους, που είναι σχεδόν καθημερινά στους δρόμους. Αλλά φεύ, σχεδόν (πάλι) τίποτα δεν συναίβει, τίποτα το μεγάλο. Έχουμε πάθει λουμπάγκο, έχουμε παγώσει μέσα μας; Πόσες θυσίες χρειαζόμαστε ακόμη για να ανανήψουμε; Δεν μας καταλαβαίνω, ...