Moraitopoulos blog

Ο τρόπος που αντέδρασε ο υφυπουργός Αθλητισμού, Γ. Ανδριανός στο άκουσμα της είδησης του θανάτου τού φιλάθλου τού Εθνικού είναι ενδεικτικός του πώς αντιλαμβανόμαστε τις παθογένειες στην Ελλάδα: όχι μόνο δεν τις προλαμβάνουμε, αλλά δεν τις αντιμετωπίζουμε καν στην ώρα τους. Θα έπρεπε, δηλαδή, να ξεψυχήσει ο φίλαθλος για να γίνει το αυτονόητο, όπως η ματαίωση μιας αγωνιστικής σε όλα τα ομαδικά αθλήματα; Δεν ήταν αρκετό ότι νοσηλευόταν κλινικώς νεκρός όλες αυτές τις ημέρες ώστε η πολιτεία να καταλάβει ότι αρμενίζουμε στραβά; Το ότι εν έτει 2014 γίναμε μάρτυρες ενός ακόμα άγριου ξυλοδαρμού σε ελληνικό γήπεδο δεν ήταν από μόνος του καλός λόγος ώστε να παγώσουν τα πάντα και να εξετάσουμε από την αρχή πού πηγαίνουμε; Ετσι κι αλλιώς, ωστόσο, πάλι στα ευχολόγια θα περιοριστούμε την ώρα που οι πραγματικοί γκάνγκστερ των γηπέδων, τα αφεντικά δηλαδή των μεγάλων ομάδων, θα συνεχίζουν να φανατίζουν τους οπαδούς τους, χρησιμοποιώντας ως οχήματα αθλητικές φυλλάδες που δεν αξίζουν ούτε...

Καλά και σώνει θέλουν να φυτέψουν στο μυαλό μας την πίστη σε μια μεταμοντέρνα εποχή· έτσι θέλουν να τη λένε, στην ουσία, όμως, δεν είναι παρά η χοάνη του καπιταλισμού. Εξυπνη πράγματι ορολογία. Ζούμε μόνο το σήμερα, μας λένε, μακριά από τετριμμένες διακρίσεις και διαφορές, όπως αριστερός-δεξιός, πλούσιος-φτωχός, δύναμη-δίκιο, πνεύμα-ύλη, πολιτικό-κοινωνικό. Σημασία έχει να πάει κάποιος με την καλή πλευρά, με την εξουσία δηλαδή· όποιος δεν πάει, ας πάει για βρούβες καλύτερα. Δίκιο έχουν όσοι διασπείρουν αυτή τη φιλοσοφία. Οντως οι πολλοί έχουμε ξαμοληθεί για βρούβες, αλλά ούτε αυτές τις βρίσκουμε (και μερικοί πεθαίνουν από πείνα). Από έναν κατακλυσμό γεννιέται η κοινωνία, αλλά τρέμει να το παραδεχτεί· το κρύβει βαθιά μέσα της χάνοντας έτσι τη δυνατότητά της να επικρατεί παντού, προσφέροντας έτσι απλόχερα τον χώρο στην εξουσία. Εχουν άδικο μετά οι φιλόσοφοι της εξουσίας, της δύναμης τέλος πάντων; Μιλάμε για την κοινωνία, την υπερασπιζόμαστε, αλλά για ποιαν ακριβώς...

Όσο κι αν προσπαθώ, εδώ και ημέρες, δεν μπορώ  να καταλάβω, γιατί έγινε, με ποιο σκεπτικό αποφασίστηκε η επίσκεψη του Τσίπρα στον Πάπα, στην παρούσα συγκυρία (το ίδιο ισχύει και για την προγενέστερη επίσκεψή του στο Άγιο Όρος). Κατ' αρχάς, ήταν συλλογική απόφαση του Σύριζα ή προσωπική του ίδιου του προέδρου; Επίσης δεν καταλαβαίνω σε τι αποσκοπούσε, τι ήθελε να αποκομίσει απ' αυτήν. Όταν στη χώρα σου ο κόσμος τσουρουφλίζεται με την ανεργία στο 30%, τον ΕΝΦΙΑ, τις διαθεσιμότητες, τις απολύσεις κλπ. και προσβλέπει στην αριστερά, κι εν προκειμένω στον υποτιθέμενο αριστερό  Σύριζα να τον σώσει, το μόνο που κάνεις με τέτοιες ενέργειες είναι να τον αποπροσανατολίζεις, να τον μπερδεύεις ακόμη περισσότερο, και, εντέλει να τον απογοητεύεις, σπρώχνοντάς τον να κάτσει ακόμα πιο βαθιά στον καναπέ του. (Ή για να το πω ποιο λαϊκά, εδώ ο κόσμος καίγεται και το μπιπ χτενίζεται...)  Σε τί βελτίωσαν τα 2 αυτά γεγονότα την εικόνα του Σύριζα στον κόσμο; Ίσως βελτίωσε το προφιλ το...

Αναλυτική επισκόπηση των προσεχών εκδόσεων ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης και δοκιμίων. Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός Πλούσιο σε επιλογές νέων βιβλίων, Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, αλλά και με αρκετές επανεκδόσεις, είναι το πρόγραμμα των εκδοτικών οίκων για τον χειμώνα που έρχεται, ίσως το πιο διευρυμένο των τελευταίων χρόνων. Επιλέξαμε έναν μεγάλο αριθμό από τα προτεινόμενα βιβλία, εστιάζοντας στην ελληνική και μεταφρασμένη λογοτεχνία, όπως και σε φροντισμένα δοκίμια ή μελέτες που δεν απευθύνονται σε ειδικευμένο αναγνωστικό κοινό.  Ελληνική πεζογραφία Με νέο βιβλίο επανέρχεται ο αειθαλής Μένης Κουμανταρέας . Τίτλος του Ο θησαυρός του χρόνου (εκδ. Πατάκη) και θέμα του η απώλεια. Μια αφήγηση ανάμεσα στην παραίσθηση και την άγρια πραγματικότητα, δοσμένη με μαστοριά αλλά και οξύτητα κοινωνικής παρατήρησης.    Ο Άκης Παπαντώνης Πρωτοεμφανιζόμενος και πολλά υποσχόμενος ο Άκης Παπαντώνης μάς συστήνεται με τη νουβέλα Καρυό...

Ο Παύλος Φύσσας δεν ζει. Για την ακρίβεια δεν έζησε ποτέ για τους 536.409 έλληνες που ψήφισαν Χρυσή Αυγή στις τελευταίες ευρωεκλογές. Ούτε η ζωή ούτε ο θάνατός του αφορούσε ανθρώπους οι οποίοι αναζητούν αποδιοπομπαίους τράγους για τη δυστυχία τους και τους βρίσκουν στα πρόσωπα των πακιστανών, των ομοφυλόφιλων ή των μουσουλμάνων. Τα τραγούδια του δεν έφτασαν ποτέ στα αφτιά εκείνων που ζουν σε σπίτια χωρίς καθρέφτες γιατί τρομάζουν και μόνο στην θέα τής όψης τους ή την θαυμάζουν τόσο πολύ που το γυαλί ραγίζει και δεν αντικρίζουν παρά μόνο μια παραμορφωμένη εικόνα την οποία εκλαμβάνουν ως αληθινή... Ο Παύλος Φύσσας δεν ζει γι' αυτούς που επιμένουν να διατηρούν ως τρίτη πολιτική δύναμη ένα νεοναζιστικό μόρφωμα δειλών δολοφόνων, μαστροπών, εκβιαστών, ληστών κι απατεώνων τού κοινού ποινικού δικαίου μόνο και μόνο γιατί θέλουν να τιμωρήσουν με αυτόν τον τρόπο τη σαπίλα τής μεταπολίτευσης. Με την ανοχή τους, αν όχι και με το θαυμασμό τους για τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα ...

Αν ξαφνικά νομίζουμε ότι όλα τα θέματά μας είναι ένας ωραίος τάφος, μια χαρά είμαστε! Αλλά, πραγματικά, δεν καταλαβαίνω γιατί έχει γίνει η Αμφίπολη reality! ** Κανένας δεν βρέθηκε να απαιτήσει μια καλύτερη Δημοκρατία, μια αληθινή Δημοκρατία. Γιατί αυτό που ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι μια γελοιότητα ** Κάθε λαός έχει τους πολιτικούς -και τους καλλιτέχνες- που του αξίζουν! Ομως, δεν νομίζω ότι του ελληνικού λαού τού άξιζε όλη αυτή η ξεφτίλα. «Μια χαρά Δικτατορία είμαστε! Ποδόσφαιρο, "Να η ευκαιρία" και... σιωπή! λέει ο Γιάννης Αγγελάκας, που αύριο βράδυ εμφανίζεται στο θέατρο Βράχων, στο Βύρωνα, έχοντας στις αποσκευές του όχι μόνο τις ροκ μουσικές του, που ξυπνάνε νεκρό, και το ρεμπέτικο, που αγάπησε με πάθος, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Θα παρουσιάσει και μέρος απ' τη δουλειά που έχει κάνει σκύβοντας στην εγχώρια μουσική παράδοση, για την οποία έχει φτάσει στο σημείο να πιστεύει ότι «σαν να υπήρχε στο DNA μου. Ηταν, δηλαδή, σα να χρωστούσα κάτι...