Moraitopoulos blog

Στην κτηνωδία, στη φρικαλεότητα, στον πόνο, στην πείνα, στην αναλγησία, στην απόγνωση, στην απελπισία - πετάμε ανέμελα, έτσι σαν ριχτάρι σε καναπέ τριθέσιο. Είμαστε ψιλογαϊδούρια ή ιδέα μου; Έχουμε καταλάβει ότι δεν πέθανε μόνο η κατσίκα του γείτονα; Πέθανε κι ο γείτονας! Κι εμείς εκεί. Με το μάτι απαθές. Ακατοίκητο: «Ενοικιάζεται βλέμμα διαμπερές, ευάερο κι ευήλιο». Με άλλοθι που φέρουν περήφανα το λάβαρο μιας εγκληματικής ηλιθιότητας. Στην κτηνωδία, στη φρικαλεότητα, στον πόνο, στην πείνα, στην αναλγησία, στην απόγνωση, στην απελπισία - πετάμε ανέμελα, έτσι σαν ριχτάρι σε καναπέ τριθέσιο, δυο-τρεις προκάτ φράσεις και καθαρίζουμε: «Ο καημένος, μωρέ». «Αχ, το πουλάκι μου!». «Πω, πω, το τέρας!». «Τι κτήνη υπάρχουν στον κόσμο!». Και το κορυφαίο: «Κλείσε την τηλεόραση, ψυχοπλακώθηκα». Αυτοί είμαστε. Και λέω «είμαστε» γιατί δεν βγάζω την ουρά μου απέξω. Κι εμείς που μιλάμε για την κατσίκα του γείτονα δεν είδα να προτάξαμε τα στήθη μας για να τη σώσουμε. Απλά κάπο...

Α’ ΜΕΡΟΣ Τρία παιδιά της έδωσε ο θεός. Δηλαδή, τρία της έμειναν. Έξι φορές γκαστρώθηκε, κι αν ο Γιώργης δεν έφευγε ξαφνικά από τη ζωή, θα ήταν περισσότερες. Τα δυο πρώτα, τα σερνικά, τα έχασε λίγο μετά τη γέννα, το άλλο, το θηλυκό, λίγο πριν χρονίσει. Έκλαψε. Κάθε φορά που έχανε κάποιο παιδί έπεφτε του θανατά. Αλλά η ζωή δεν της έδινε το δικαίωμα να θρηνήσει για πολύ. Καθημερινός ο αγώνας για επιβίωση. Κι έκλαιγε μέσα της, χρόνια ολόκληρα θρηνούσε βουβά, να μην καταλαβαίνουν οι άλλοι τον πόνο της. Γιατί της έλειπαν. Κι ο Γιώργης και τα μικρά. Δεν υπήρχε μέρα που να μην έρθουν στο μυαλό της. Τη μια θυμόταν την ώρα που τα κήδευε, την άλλη την ώρα που κρέμονταν από το βυζί της, την παράλλη αισθανόταν την ανάσα του Γιώργη να της χαϊδεύει τα μαλλιά. Βασανίστηκε να τα βγάλει πέρα. Τι να πρωτοκάνει; Αλλά δεν τα παράτησε. Κάθε που την έπαιρνε από κάτω, το κλάμα των μικρών την όπλιζε με δύναμη. Δεν έχω το δικαίωμα, έλεγε, να τα παρατήσω. Έσφιγγε τα δόντια, σήκωνε τα μανί...

Στις 28 Οκτωβρίου 2011 βραβεύτηκαν οι επιτυχόντες μαθητές του δήμου Ξυλοκάστρου Ευρωστίνης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ο Αργύρης Χιόνης ήταν ο κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης και σε όλα τα παιδιά έδωσαν ένα βιβλίο του. Ανέβηκα λοιπόν στο Θροφαρί για να τον πάρω, και μετά την απαραίτητη στάση στο Intro Art Cafe, φτάσαμε στο θέατρο Άγγελος Σικελιανός. Καθίσαμε και περιμέναμε να τον καλέσουν στο βήμα. Κάποια στιγμή βγάζει τα χαρτιά που είχε γράψει κι ενώ τους ρίχνει μια τελευταία ματιά με ρωτάει: «Το κωλογλείψιμο είναι κακιά λέξη;». «Όχι», απαντάω αμέσως και χαμογελάω πονηρά. «Α, εντάξει» είπε και μετά από λίγο ανέβηκε στο βήμα. Στην αρχή -τα παιδιά κυρίως- δεν μπορώ να πω ότι πρόσεχαν τον ομιλητή. Λίγο μετά, όλο το θέατρο είχε βουβαθεί και άκουγε ευλαβικά. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος λόγος. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι; Ίσως αυτοί που δεν τον ήξεραν να περίμεναν ν’ ακούσουν τετριμμένες νουθεσίες ενός «σοφού» μεγάλου προς τους νέους. Όμως,...

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να περιγράψει κάποιος την πολιτική, κοινωνική και οικονομική κατάσταση της χώρας. Από τη μια υπάρχει η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά, η οποία καθοδηγείται από ένα διευθυντήριο ακροδεξιών, το οποίο συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ του αρχομανή κ. Βενιζέλου. Και οι δύο μαζί οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα στην καταστροφή. Από την άλλη η αριστερή αντιπολίτευση χαρακτηρίζεται, ακόμη και σε ήσσονος σημασίας ζητήματα, από πολυγλωσσία. Το ΚΚΕ στη μοναχική του , αυτιστική θα έλεγε κανείς, πορεία να υπερασπίζεται μια αλήθεια, που είναι και δική του και μοναδική. Η εκτός κοινοβουλίου αριστερά (με αρκετές οργανώσεις να χαρακτηρίζονται από δογματικές προσκολλήσεις) να προσπαθεί ανεπιτυχώς μέχρι σήμερα να βρει κοινό βηματισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ προ των πυλών της εξουσίας να προχωρεί σε συμβιβασμούς εγκλωβισμένος στο μονόδρομο του ευρώ και της ΕΕ, να θεωρεί ότι μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημα της χώρας μέσα στο πλαίσιο της ευρωζώνης. Το ερώτημα λοιπόν που προκύ...

Γράφει ο Γιώργος Παπαδόπουλος Μία κοπέλα πάνω κάτω στα 30 της έρχεται σε ένα μίνι μάρκετ,ρίχνει κλεφτά μία ματιά εκεί που υπάρχουν τα λαχανικά οι πατάτες και τα λοιπά,μπαίνει μέσα και φτάνει στο ταμείο,ρωτάει την τιμή στις πατάτες ,της απαντάμε,πέφτει η ματιά της δίπλα από την ταμιακή στις θήκες με τα αυγά,μετράει αρκετά δευτερόλεπτα στην χούφτα της τα ψιλά που έχει και ρωτάει με 80 λεπτά πόσα μπορεί να πάρει,της λέμε τα τρία κάνουν 75 λεπτά.Μου δίνει τα ψιλά,ψάχνω να βρω το 5λεπτο να της δώσω προσπαθώ να τσεκάρω αν έχω πέσει μέσα,το προφανές για πολλά χλωμό της πρόσωπο,η διστακτικότητα στις ερωτήσεις,στην εκφορά του λόγου,στο βλέμμα της... σ' αυτό το βλέμμα που έχοντας αντιληφθεί με την σειρά της το ότι ''προδόθηκε'' αθέλητα,θέλοντας και μη,μαζεύεται και περιμένει ορθώνοντας το κορμί της το τσίγκινο κέρμα .Της το δίνω,-ευχαριστώ πολύ-εμείς ευχαριστούμε της λέω,καλό βράδυ. Φεύγει με γρήγορο βηματισμό και κλείνοντας την πόρτα με κοιτάει κατάματα...

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει έως τώρα… Ένα απόσπασμα από έργο του Βραζιλιάνου Ποιητή, Συγγραφέα, δοκιμιογράφου, φωτογράφου και μουσικολόγου, του Mario de Andrade (1893 – 1945). «Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους. Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθο...

Είστε ένας σημαντικός διανοητής της εποχής μας, ένα είδος αιώνιου αντιρρησία. Θα μπορούσαμε επίσης να πούμε ότι προσφέρετε «μαθήματα διανοητικής αυτοπροστασίας», ότι δίνετε τα κλειδιά που μας επιτρέπουν να προφυλαχθούμε από κάθε χειραγώγηση... Νόαμ Τσόμσκι: Είναι ένα καθήκον που εναπόκειται στον καθένα. Στην πραγματικότητα, ο ρόλος των διανοουμένων -κι αυτό ισχύει εδώ και χιλιάδες χρόνια- συνίσταται στο να κάνουν ό,τι πρέπει ώστε οι άνθρωποι να παραμένουν παθητικοί, υπάκουοι, αστοιχείωτοι και προγραμματισμένοι . Ο Ραλφ Ουάλντο Έμερσον, ο μεγάλος Αμερικανός συγγραφέας και φιλόσοφος του δεκάτου ενάτου αιώνα, όταν σχολίαζε τα εκπαιδευτικά προγράμματα είχε πει: «Πρέπει να εκπαιδεύσουμε το λαό έτσι ώστε να μη μας αρπάξει απ’ το λαιμό» . Με άλλα λόγια πρέπει να τον καταστήσουμε τόσο παθητικό που δεν θα στραφεί εναντίον μας. Κι αυτός βασικά είναι ο ρόλος των διανοουμένων σε πολλούς τομείς. Φυσικά, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αλλά, γενικά, η παρατήρηση παραμέν...

Μέχρι το τέλος τού χρόνου θα έχουμε νέα κυβέρνηση, ακόμα κι αν η παρούσα κατορθώσει να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης την ερχόμενη εβδομάδα. Από τη στιγμή που το Βερολίνο δεν είναι διατεθειμένο να της κάνει ούτε ένα δωράκι, αντιθέτως την πιέζει γα τρίτο μνημόνιο, είναι φανερό ότι οι σαμαροβενιζέλοι δεν έχουν από πού να κρατηθούν. Ακόμα και οι ψοφοδεείς βουλευτές τους είναι μάλλον απίθανο να βάλουν κι αυτήν τη φορά το κεφάλι τους στη γκιλοτίνα και να ψηφίσουν και νέο πακέτο άγριας λιτότητας σε βάρος των πολλών. Οσο για το λαό, αυτόν δεν τον είχαν ποτέ δικό τους οι κυβερνώντες μας. Οταν από την αρχή αποφασίζεις να εξουσιάσεις με την τρομοκράτηση και τους εκβιασμούς κι όχι με στόχο να κερδίσεις την καρδιά και το νου των ψηφοφόρων σου είναι λογικό όταν πια τα κόλπα σου μοιάζουν φτηνά και οι απειλές σου κούφιες να μη βρεθεί κανένας στο πλευρό σου για να κλάψει μαζί σου . Το "ας βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχω πλέον τίποτα να χάσω" το ακούω από όλο και περισσότερους συμπατριώτες ...

Η κυβέρνηση που σκοτώνει τον πολιτισμό, που άπλωσε το μαύρο στην ΕΡΤ, που εξευτελίζει τους εκπαιδευτικούς, βραβεύει τους λογοτέχνες. Αυτό διαπιστώσαμε παρακολουθώντας τη χθεσινή απονομή των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Οι περισσότεροι από τους βραβευθέντες παρέλαβαν το κύλινδρο με το βραβείο τους με σεμνότητα, είπαν ένα ευχαριστώ ή δυο-τρια τυπικά λόγια και ξανακάθισαν στη θέση τους. Ωστόσο ο υπουργός Πολιτισμού Κώστας Τασούλας και η υφυπουργός Άντζελα Γκερέκου «τα άκουσαν» από τουλάχιστον δύο βραβευμένους οι οποίοι μάλιστα απέσπασαν θερμά χειροκροτήματα επιδοκιμασίας από το κοινό -σημάδι της έλλειψης ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης αυτής της κυβέρνησης. Δεν είναι εύκολο σε μια συστημική τελετή να ασκήσεις κριτική στο χέρι που σε ταϊζει, τι σε ταϊζει δηλαδή, ένα ξεροκόμματο σου ρίχνει για να μην το δαγκώσεις. Ωστόσο, ο εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού Εμβόλιμον , που εκδίδεται στα Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας από ανθρώπους που ερ...