Moraitopoulos blog

[...] Ήταν μια γιορτή πραγματικά, μια γιορτή για μία νίκη που έρχεται! Έτσι το έζησα εγώ […] το γεγονός ότι τα κόμματα δεν ελέγχουν τίποτα απ’ όλη αυτή την κινητοποίηση, ίσως τελικά να είναι και ένα από τα στοιχεία μεγάλης ανησυχίας του συστήματος. Τα κόμματα κατάντησαν πλέον, να αποτελούν το μακρύ χέρι του κράτους απέναντι σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις. Αποτελούν πια μηχανισμό της εξουσίας, προκειμένου να ελέγχει τον κόσμο. Πιστεύω, λοιπόν, ότι είναι μία νίκη, απέναντι και σε αυτό […] Ο Θεσσαλονικιός τραγουδοποιός Δημήτρης Ζερβουδάκης , μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη για το tvxs , με αφορμή τη συμμετοχή του στη συναυλία που έγινε στην Ιερισσό “για μια εξόρυξη που δεν θα γίνει ποτέ” . Η άποψη μου από την αρχή ήταν ότι, από την επόμενη μέρα αυτής της συναυλίας θα λέμε όλοι… «ήμουν κι εγώ εκεί»! Και πού ήμουν; Σε μία τεκμηρίωση του πόθου μου, που λέει ότι η φυσική μας παρουσία μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες που να αλλάξουν πράγματα υπέρ ημών. Προσεγγίζοντας την Ιερισσ...

Οταν ένα αριστερό ριζοσπαστικό κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ φθάνει σε ένα κορυφαίο σημείο εκλογικής απήχησης, περίπου ανάλογο με το ποσοστό των αριστερών σε μια κοινωνία συν εκείνων που έχουν αρχίσει να προσδοκούν στην Αριστερά, δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά του. Ο πρώτος είναι να επιμείνει στη ριζοσπαστική πολιτική πρόταση, που ήδη έτυχε της επιδοκιμασίας των αριστερών και πλέον ενδιαφέρει και όσους άλλους έτειναν ευήκοον ους στην πολιτική του, με σκοπό να διευρύνει ακόμα περισσότερο την επιρροή και την απήχησή του, πάντα στη βάση του ριζοσπαστικού αριστερού του προγράμματος. Η διαδικασία αυτή είναι ζείδωρος. Διότι α) κατά τη διάρκειά της το πρόγραμμα μπορεί να εμπλουτίζεται, να ανανεώνεται και να διορθώνεται, με συμμετοχή πλέον του λαού κι εν γνώσει του εκλογικού σώματος. Και β) αν το πρόγραμμα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και τις ανάγκες που έρχεται να θεραπεύσει ο ριζοσπαστισμός του, τότε ούτε ουτοπικός, ούτε επικίνδυνος θα φαίνεται στα μάτια όλο και περισσότερων πολιτών, αλλά αντι...

Είναι διάχυτη η εντύπωση πως η Χρυσή Αυγή ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις. Έχουν γραφτεί χιλιάδες κείμενα για την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Η Χρυσή Αυγή δεν ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις. Αν η Χρυσή Αυγή ανέβαινε στις δημοσκοπήσεις, δεν θα σκίζονταν τόσοι συστημικοί αρθρογράφοι και δημοσιογράφοι για την άνοδό της. Τον Μάρτιο του 2011, ο Αλέξης Παπαχελάς είχε γράψει στην «Καθημερινή» ένα άρθρο με τον τίτλο «Γιατί ανεβαίνει ο ΛΑΟΣ». Τότε είχα γράψει το εξής: «Το πρώτο συμπέρασμα είναι πως το ΛΑΟΣ δεν ανεβαίνει. Αν το ΛΑΟΣ ανέβαινε, δεν θα χρειαζόταν να γράψει αυτό το άρθρο ο κ. Παπαχελάς.» . Την τύχη που είχε το ΛΑΟΣ την ξέρετε. Στο ίδιο κείμενο, είχα γράψει και τα εξής: «Φυσικά, δεν μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι ο Παπαχελάς υμνεί τον Καρατζαφέρη. Είναι γνωστό από την παγκόσμια ιστορία πως η αστική δημοκρατία –όταν τα βρίσκει δύσκολα- κάνει μια εκτροπή και το γυρνάει στο φασισμό, για να υπερασπίσει τα συμφέροντα των μεγαλοαστών. Ως εκ τούτου, δεν θα μου...

Τον Διονύση Χαριτόπουλο, τον γνωρίζω και τον εκτιμώ πολύ και σαν συγγραφέα αλλά και σαν άνθρωπο, εδώ και πολλά χρόνια. Συγκεκριμένα από τότε που αγόρασα και διάβασα τους 2 ανεπανάληπτους τόμους που έγραψε για τον Άρη Βελουχιώτη. Μετά αγόρασα και διάβασα κι άλλα βιβλία του μεταξύ των οποίων και το «Εγχειρίδιο Βλακείας». Το διάβασα το 2008 και μ’ άρεσε πολύ. Ήταν ένα μικρό εγκόλπιο αυτογνωσίας για μένα. Αποτελείται από 88 μικρά κεφάλαια – ενότητες που σε 100 αραιογραμμένες σελίδες σε μια ώρα ανάγνωσης παθαίνεις μια ανάταση, σου συμβαίνει ένα κλικ μέσα σου και παίρνεις - χωρίς να το καταλάβεις-, τόση γνώση και πείρα, που θα χρειάζονταν δεκάδες βιβλία για να την αποκτήσεις. Το βιβλίο – εγχειρίδιο, διαβάζεται και ξαναδιαβάζεται, ανάκατα, από την αρχή ή από τη μέση ή στην τύχη, έχει μικρή φόρμα, χωράει στη τσάντα και χρειάζεται που και που ξαναδιάβασμα για φρεσκάρισμα της μνήμης. Ο λόγος είναι πυκνός, αποφθεγματικός, ενίοτε ποιητικός και απόλυτα κατανοητός. Παρά το μικρό του μέγεθος,...